mutsuzluk.
son kaçıp gittiğim yerden daha yeni dönüp gelmişken,nedir bu.
bazı şeyleri aşmak benim için zor, kimseye bişey öğretemeyeceğim gerçeği mesela,insanların değişmeyeceği-hele benim için, hiç.
parmağınız kangren olsa,kesip atarsınız değil mi?
püfff,klişe.
eysean demiş ki,
Ekim 9, 2007 9:48 am
kangren de olsan, parmak benim parmağım diyerek birşeyler yapmaya çalışırdım. Düzelmeyeceğini adım gibi bilsem bile…
piel roja demiş ki,
Ekim 10, 2007 11:54 am
bazen hayatında hiçbirşey değişmez. değişmediğine kızarsın. sonra kızdığına kızarsın.. kısır döngü. sonra birden bir yerine birşey olur. sağlıklıyken mutsuz olduğuna kızarsın. söz verirsin kendine. ah şu sağlığım yerine bir gelsin daha ne isterim hayattan diye. sonra yavaş yavaş düzelirsin. sonra herşeyi unutursun. mutluluğu da, sağlığın tadını da.. insan olmakla ilgili birşey olsa gerek bu..
orhan kuşkulu demiş ki,
Ekim 10, 2007 2:00 pm
kes at!