Bu blog hiçbirşey vaadetmemektedir.

Benim hiç guzel terliğim olmadı.Ben asla begendiğim terliği alamadım.Hep daha çirkin, daha pahalı, ama ortopedik olanı almak zorunda bırakıldım.
Hayatımın terliğini gördüğümde 6 yaşındaydım.Ankara belediyesinin yüzme kursuna başlayacaktım.Mayo ve terlik almak için ailecek Beğendik’e gitmiştik.Kırmızı, üzeri yılbaşı çamı gibi süslü, yurudukçe sallanan iki küçük çanı bulunan,tahta tabanlı,tokyo misali sevimli bir terlikçik. Çok da pahalı olmadığını hatırlıyorum.”aaaa” diye inleyivermiştim görür görmez,cama yapışmıştım, ama annem görmezden gelip ceyo vitrininin önüne çekiştirmişti beni.Çünkü tahta taban su çeker,mantar yapardı,o ne öyle semsert,ayaklarım agrırdı, zaten onla havuz kıyısında kayar, düşerdim. Onun yerine bana şunu aldı. İlk çocukluk travmamı orada yaşamıştım. Düşünün, siz çok şık, sevimli bir çift kırmızı terlik beğeniyorsunuz, ama anneniz size bu bok rengi tuvalet terliklerini alıyor! Hangi çocuk bunlarla insan içine çıkmak ister ki! Allahtan ben o yüzme kursuna hiç gitmedim ve yaz gelmeden ayaklarım büyüdü.O aptal terlikler de kardeşime kaldı. Çocukcağız bugün anaokuluna dair hiçbirşey hatırlamıyorsa, hep bu ceyo terliklerin yarattığı travma yüzünden.
Sonra cubuklu terlikler moda oldu.Hani ince ince bantlar vardı üzerinde, hatırlarsınız.Komşu kızı Elvanda beyaz bir çift vardı, aşık oldum, nerden aldığı öğrenildi hemen, anneye sipariş verildi. Bütün gün heyecanla bekledim. Akşam annem eve elinde bir terlik kutusuyla döndü. Açıkçası ceyo torbasını görünce kıllanmadım değil, ama son ana kadar umudumu kaybetmedim. Kutudan bu çıktı. Ben orda ne biçim hüsrana ugramışım, fonda “allahım kör et beni” çalıyor, annemse bana terliğin meziyetlerini övüyor. Aman efendim nasıl da rahatmış, çok sağlıklıymış, tabanı yumuşacıkmış, üstü deriymiş,bilmemne..Ben bütün gün heyecanla çubuklu terlik beklemişim,kutudan bunlar çıkmış,sen daha ne anlatıyosun be kadın! Tamam, ortopedik olabilirler, ama iğrençler!
Sonra parmak arası terlikler moda oldu.Önce birkaç sezon annemi parmak arası terlikle yuruyebileceğime, hayır ayağımdan fırlayıp gitmeyeceklerine, hayır üstlerinin kopmayacağına, yahu tabii ki rahat edebileceğime ikna etmekle uğraştım. Hey girl den alacağım terliği de beğenmiştim, çiçek desenli, pembeli turunculu bir quicksilverdı.Annemle alışverişe gittik, ama Allah kahretsin, annem ceyoya kitlenmişti bi kere,benim beğendiklerimi şöyle bir elleyip “sünger taban bunlar, 2 giyişte erir, zaten ıslak zeminde kayar, taşlıklı yolda da yürüyemezsin” dedi. Yine Allah kahretsin, bulabildiğimiz butun parmak arası terlikler sünger tabanlıydı. Sonunda annem aradığını gene ceyoda buldu.Ben eve iğrenç,kahve üzerine kırmızı desenli, kauçuk tabanlı,ortopedik, sağlıklı terliklerle döndüm.Aslında kabahat bende. Sen gördün o iğrenç terlikleri, “tamam vazgeçtim, almıyorum terlik merlik ” desene.Terliksiz kal daha iyi zaten.Bir de annem hep bi numara büyük alırdı seneye de giyerim diye.Ayağımda kocaman, iğrenç babaanne terlikleri. Lise sona kadar sevgili bulamadığıma şaşmamalı.Kendine güven mi kalıyor insanda!

neyse çok uzatmayayım, benim hiç güzel terliğim olmadı. Londraya gelmeden önce Claire’s de indirim vardı, bu terlikleri beğendim.”ama bunlar sünger taban yaa, ya ustu koparsa, bi giyişte erirse, yururken düşersem” diye kırk saat düşünürken, deniz “ööööfff, amma düşündün ” dedi, aliverdi bu terlikleri.Hayatımda ilk defa zevkime göre terliğim oldu.Öyle işte. Fotoğraf ST.james!s Park’dan. Ayaklarımı uzatmış yatarken konser dinlediğimi fotoğraflamaya çalışıyorum.Sanat eseri sayılmaz ama, idare ediverin.