Bu blog hiçbirşey vaadetmemektedir.

Bütün hafta sonu boyunca başıma kötü birşey gelmedi.Aksine,mutlu,huzurluydum bile. Cuma günü gayet normal,büroda koşuşturdum,telefonları bağla(yama)dım,fax çek(eme)dim,Corpus’tan içtihat buldum,icramatikten föy bulup not filan yazdım,yani yapmak için hukuk okumamın gerekmediği birsürü iş,hiçbirşey bilmediğim için bana hiçbir iş vermiyorlar.
Akşam okula uğradım,maddi hata dilekçemi verdim,kaportasını çizmek üzere her yerde usulcünün arabasını aradım,yoktu.
Cumartesi hava ne iğrençti değil mi?Fransızca kursumda sınavım vardı,inleyerek uyandım(07.00)Dışarı baktım,ıyyk yağmur diye çığlık attım,sulara bata çıka yürüyeceğimizi bildiğimizden edayla uzun iğrenç çizmelerimizi giydik,paçalarımızı da (evet evet yaptık) içine soktuk.Kurs korkunç biliyor musun günlük,çünkü bütün sınıfım liseli,13-15 yaşlarında hatta ve hepsi şakır şakır fransızca konuşuyor.Ben ise bütün gün dinlemedeydim,ara sıra Mme Güzin dürtüp “miss marttle” dedikçe yerimden sıçrıyor,”ha,ne,evet,c’est vrai”diyip tekrar uyuklamama döndüm.Son ders de kaçtım zaten.
Konak Pier’e gittim,Music&lyrics’i izledim.Film çoooooğğğğkkk romantik ve “amaaaannn üfff” kategorisindeydi ama ruh halim çok müsaitti biliyorsunuz,içimi çeke çeke izledim.
Dondurmam Gaymak’ın senaryosunu aldım,Mandolin’de cam kenarındaki deri koltuklara oturdum,kah kitabımı okudum,kah denize baktım,ama yağmurluydu ya hava,deniz gıpgri,insanın moralini bozuyor.
Dinlendim ve mutluyum yani.Hırsızdan hala haber yok,eski sevgilim birkaç kez aradı ve ben bu akşam İstanbula gidiyorum.Evet,gelişmeler bu kadar.